Tom Gesgarz (HEES), trainer aan het woord

30 oktober 2026

Interview van onze trainer Tom Gesgarz en Voetbal Midden-Nederland over zijn vertrek aan het einde van dit seizoen ⚽️

Tom neemt na drie seizoenen afscheid van Hees: ‘Mijn hoop is nog altijd om samen promotie af te dwingen’
Aan het einde van dit seizoen komt er een einde aan de samenwerking tussen Hees en trainer Tom. Na drie seizoenen kiest hij bewust voor ruimte om opnieuw naar de balans tussen zijn gezin, zijn werk en het voetbal te kijken. Een beslissing die hij al vroeg bekendmaakt, zodat ook de club de tijd krijgt om vooruit te kijken.
Wie met Tom over Hees praat, hoort vooral waardering. Voor de spelers, voor de mensen om hem heen en voor de vrijwilligers die vaak achter de schermen ontzettend veel werk verzetten. Hij voelt zich thuis bij de vereniging, maar weet ook wat hij thuis wil betekenen voor zijn partner en hun twee jonge dochters, Philou en Fauve.
Zijn afscheid mag dan vaststaan, voorlopig is er nog genoeg om samen voor te voetballen. Want één wens spreekt hij nadrukkelijk uit: zijn tijd bij Hees afsluiten met promotie. We praten met Tom over zijn besluit, de kracht van de club, zijn ambities en een voetbalhart dat voorlopig nog niet is uitgeklopt.

Hoi Tom, na drie seizoenen wordt Hees voor jou voorlopig een gesloten boek. Wanneer begon dat besluit te leven en wat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven? Is het vooral de behoefte aan iets nieuws, de combinatie met je privéleven of een optelsom van factoren?

“Mijn besluit heeft niets te maken met Hees zelf. Zowel binnen de staf als binnen de vereniging was al bekend dat ik veel waarde hecht aan een goede balans tussen privé, werk en voetbal. Op dit moment ervaar ik die balans ook daadwerkelijk. Daarbij krijg ik ontzettend veel steun van mijn partner en mijn twee dochters van twee en vier jaar, die regelmatig bij Hees te vinden zijn.
Toen ik bij Hees begon, startte ik tegelijkertijd in een nieuwe functie als directeur binnen het mbo. Zowel in die rol als in het voetbal ben je voortdurend bezig en wordt er veel van je gevraagd.
Ik ben ervan overtuigd dat het na drie seizoenen goed is om bewust na te denken over een nieuwe omgeving en een andere balans. Dat helpt om scherp te blijven, nieuwe energie op te doen en te voorkomen dat je te veel op de automatische piloot gaat functioneren. Het belangrijkste is voor mij dat ik thuis de energie heb om er voor Philou en Fauve te zijn en bij te dragen aan de ontwikkeling die zij doormaken.”

Je maakt je vertrek al vroeg in het seizoen bekend. Heb je daar bewust voor gekozen om de club en jezelf tijdig duidelijkheid te geven? En hoe reageerden de spelers en de mensen binnen de vereniging?

“Dat was zeker een bewuste keuze. Ik heb een goede relatie met onder anderen Wout Blankenstijn en we hebben hier samen uitgebreid over gesproken. Een glazen bol heb ik niet, maar ik ben er voor 95 procent van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
Hees is een fijne club om voor te werken. Juist daarom gun ik de spelersgroep, de staf en de vereniging de tijd om op zoek te gaan naar een opvolger. Zo krijgt iedereen ook de gelegenheid om tijdig met de nieuwe trainer in gesprek te gaan, met als doel spelers en staf langer aan Hees te verbinden.
We hebben het nieuws bewust niet groter gemaakt dan nodig. Zoals ik al aangaf, kwam deze beslissing ook niet volledig uit de lucht vallen. De reacties werden vooral gekenmerkt door begrip en respect voor mijn keuze.”

Met welke ambities begon je destijds bij Hees? Als je kijkt naar wat jullie sindsdien samen hebben neergezet, waar ben je dan het meest tevreden over? En op welke punten had je de ploeg graag nog verder willen brengen?

“Toen ik bij Hees tekende, stond de club zeven punten los en beschikte het elftal over veel kwalitatief goede spelers. Door verschillende omstandigheden viel die groep echter deels uiteen. Daardoor kregen veel spelers uit het tweede elftal de kans om door te stromen naar het eerste.
Het resultaat was een selectie met veel spelers die het echte Hees-DNA in zich hebben. Al snel ontstond er een ploeg die veel saamhorigheid uitstraalde, zowel binnen als buiten het veld. Spelers hielpen elkaar en stonden voor elkaar klaar. Juist die teamgeest zorgde ervoor dat we resultaten gingen boeken. Het is dan ook niet voor niets dat spelers er in de seizoenen daarna weer voor hebben gekozen om terug te keren naar Hees.
Tegelijkertijd vind ik dat we ons aan de bal nog steeds kunnen en moeten verbeteren. Dat zit voor mij vooral in de eerste aanname en de onderlinge coaching. Te vaak kiezen we nog voor een moeilijke oplossing over een grote afstand, terwijl de betere optie dichterbij ligt. Als we daarin verdere stappen zetten, kunnen we als team nog constanter worden.
Mijn hoop is nog altijd om met Hees promotie af te dwingen. Een belangrijke factor daarbij is de rust binnen de club. De spelersgroep, de staf, de technische commissie en de vereniging staan goed met elkaar in verbinding. Dat bleek ook vorig seizoen, toen we een zeer moeizame start hadden en na negen wedstrijden slechts vijf punten hadden verzameld. Er was altijd ruimte voor emotie en teleurstelling, maar het werd nooit onrustig. We voerden gesprekken op basis van respect en met het gezamenlijke belang voor ogen.
Ik denk dat we de afgelopen jaren samen grote stappen hebben gezet in onze onderlinge communicatie. Juist in moeilijke periodes heeft dat geholpen om als team en als club bij elkaar te blijven.
Daarnaast kan ik alleen maar mijn waardering uitspreken voor de mensen binnen Hees. Er staat een organisatie die veel zaken uitstekend voor elkaar heeft. Bovendien is iedereen bereid om mee te denken over hoe dingen nóg beter kunnen. Die betrokkenheid en inzet maken Hees tot een bijzondere vereniging om deel van uit te maken.”

In je eerste seizoen liep je met Hees promotie mis en vorig seizoen eindigden jullie op de zesde plaats. Heb je het gevoel dat je het maximale uit de groep hebt gehaald, of zit er nog meer in? En als je kijkt naar wat de tweede klasse vraagt: past de derde klasse op dit moment het beste bij Hees, of zie je voldoende mogelijkheden voor een stap omhoog?

“Ik vind dat de rek er nog niet uit is. De tweede klasse vraagt wel meer dan wij op dit moment laten zien. Als Hees die stap maakt, zal er een groter beroep worden gedaan op de fitheid en de voetbalkwaliteiten van sommige spelers. Naar mijn mening kunnen zij zich op die punten verder ontwikkelen.”

De doorstroming vanuit de jeugd is bij Hees nog beperkt. Wat betekent dat voor het bouwen aan je ploeg? En wat heeft de club volgens jou nodig om ook op langere termijn sportief vooruit te kunnen?

“Hees investeert volop in de verdere ontwikkeling van de jeugdopleiding. De eerste resultaten daarvan worden inmiddels zichtbaar: er is duidelijk sprake van vooruitgang en al drie jeugdspelers hebben hun officiële debuut in het eerste elftal gemaakt. Hoewel de jeugdafdeling qua omvang nog verder kan groeien, zie ik zeker talentvolle spelers die de mogelijkheden hebben om door te stromen naar de A-selectie en daar op termijn een belangrijke rol te vervullen.
Daarbij is het positief om te zien dat de technische commissie hier nadrukkelijk oog voor heeft. Er wordt bewust gekeken naar de doorstroming van eigen jeugd, zodat talentvolle spelers de kans krijgen zich verder te ontwikkelen en uiteindelijk de stap naar het eerste elftal te maken. Dat biedt perspectief voor die jongens zelf én draagt bij aan een sterke toekomst van de vereniging.”

Hoe heb je de omstandigheden om bij Hees te werken ervaren, van de faciliteiten tot de ondersteuning en de samenwerking binnen de club? Wat is er goed geregeld en waar liggen nog kansen, ook met het oog op eventuele promotie?

“Ik heb het al eerder gehad over de mensen binnen deze club. Wat het voor mij ieder jaar zo makkelijk heeft gemaakt om met plezier bij Hees te werken, is naast de spelersgroep zeker ook de staf.
De harten van Yvonne en Timo kloppen volledig voor Hees. Wat zij allemaal voor de club hebben gedaan en nog steeds doen, is ongekend. Mensen die dicht bij de vereniging staan, zien dat wel. Maar van buitenaf is vaak nauwelijks zichtbaar hoeveel tijd en energie zij erin steken en hoeveel uren zij voor de club maken.
Ook bij Pepijn, Paul, Ronald en Fred hoef ik geen moment bij te sturen. Ieder van hen pakt zijn verantwoordelijkheid, kent zijn rol en zorgt ervoor dat de zaken goed geregeld zijn. Dat geeft rust en vertrouwen binnen de staf.
Daarnaast vind ik het mooi dat eerst Pascal en nu Henk de keepers onder hun hoede hebben genomen. Het typeert Hees dat veel van deze functies worden ingevuld door mensen uit de eigen vereniging. Het zijn betrokken vrijwilligers en clubmensen die zich met hart en ziel inzetten. Juist dat maakt Hees zo bijzonder en is een van de belangrijkste redenen waarom ik me hier altijd thuis heb gevoeld.”

Wat maakt Hees voor jou verder zo bijzonder? En welke wedstrijd, gebeurtenis of herinnering uit jouw periode bij de club zal je vooral bijblijven?

“Hees beschikt, zeker gezien het aantal leden, over een grote en zeer betrokken supportersschare. Die betrokkenheid geeft de club extra uitstraling en zorgt voor een geweldige sfeer rondom de wedstrijden.
Een wedstrijd die mij bijzonder is bijgebleven, is de thuiswedstrijd tegen SO Soest van vorig seizoen, die we met 4-1 wonnen. De manier waarop de club alles rondom die wedstrijd had georganiseerd, was fantastisch. Er heerste een geweldige ambiance, de supporters stonden massaal achter het team en de overwinning zorgde voor een prachtig feest. Daarnaast leverde de wedstrijd ook nog een mooie omzet op in de kantine. Daarmee was het een geslaagde dag voor de hele vereniging.”

Je vertrek staat vast, maar het seizoen duurt nog lang. Wat wil je met deze groep nog bereiken om jouw periode bij Hees mooi af te sluiten?

“Dat is eigenlijk heel simpel. Mijn mededeling over mijn vertrek was kort, maar ik heb de groep daarbij wel opgeroepen om van dit laatste seizoen samen iets moois te maken. Het zou een prachtig slot zijn als we deze periode gezamenlijk kunnen afsluiten met promotie.”

Als spelers, stafleden en supporters straks terugkijken op drie jaar Tom bij Hees, wat hoop je dan dat ze over jou zeggen?

“Ik hoop vooral dat ze de ruimte hebben gevoeld om zelf iets in te brengen. Wij hebben eigenlijk maar één regel: je moet minimaal één keer trainen om op zaterdag in de basis te kunnen starten. De rest gaat in overleg met de staf of de spelers.”

Hoe kijk je naar volgend seizoen? Wil je graag meteen weer aan de slag, of spreekt een periode zonder vaste trainersverplichtingen je ook aan?

“Ik ga in ieder geval niet actief op zoek naar een nieuwe club. Mocht er iets moois op mijn pad komen, dan zal ik daar uiteraard goed over nadenken. Tegelijkertijd zou het mij ook niet verbazen als ik volgend seizoen zelf weer de voetbalschoenen aantrek en als speler op het veld sta.”

Stel dat er toch een club aanklopt: waarmee kunnen ze jou enthousiast maken? Wat moet er voor jou aanwezig zijn om ergens met plezier en overtuiging aan de slag te gaan?

“Elke club is anders. Hees is bijvoorbeeld niet te vergelijken met Baarn, maar wel met Veenendaal. Wat mij vooral aanspreekt binnen een club, is ambitie. Daarbij vind ik het belangrijk dat de spelersgroep, de staf en de technische commissie ook naar die ambitie handelen.”

Zou een rol als assistent-trainer bij een divisieclub je aanspreken? Wat lijkt je interessant aan zo’n uitdaging?

“Vorig seizoen heb ik met een prachtige club uit de Tweede Divisie gesprekken gevoerd over een vergelijkbare rol. Toch moest mijn antwoord nee zijn. Ik had mijn jawoord al aan Hees gegeven en daarnaast hecht ik veel waarde aan die balans tussen privé, werk en voetbal.
Vier avonden per week op het voetbalveld staan, past op dit moment niet binnen mijn beeld van een gezonde balans. Tegelijkertijd blijft mijn voetbalhart op dat niveau liggen. Ik ben ervan overtuigd dat ik binnen zo’n omgeving van toegevoegde waarde kan zijn. Het is dan ook een uitdaging die mij sportief gezien enorm aanspreekt.”

Tot slot: welke club zou je ooit nog graag willen trainen, of welke sportieve uitdaging zou je nog eens willen aangaan?

“Mijn keuze is op dit moment heel bewust gericht op mijn maatschappelijke rol als directeur binnen het mbo. Dat is voor mij een plek waar ik een betekenisvolle bijdrage kan leveren aan de samenleving. Daarom zet ik de ambitie om op een hoger niveau te trainen en te coachen voorlopig bewust op een lager pitje. Het is een keuze waar ik volledig achter sta, maar tegelijkertijd ook een die mijn voetbalhart raakt.
Werken op divisieniveau blijft immers een grote ambitie. DOVO is daarbij een bijzondere club, niet in de laatste plaats omdat ik daar zelf meer dan tweehonderd wedstrijden heb mogen spelen. Ook IJsselmeervogels heeft een speciale plek, als club waarvan ik met trots het shirt heb gedragen.
Uiteindelijk gaat het mij niet alleen om het niveau waarop wordt gevoetbald, maar vooral om de cultuur binnen een vereniging. Ik werk graag bij een club waar spelers en staf niet alleen komen vanwege de prestaties, maar ook omdat zij onderdeel willen zijn van iets groters. Clubs als Hees, DVVA en JOS Watergraafsmeer zijn daar wat mij betreft mooie voorbeelden van. Daar kom je niet alleen om te voetballen, maar ook om deel uit te maken van een hechte clubcultuur, waarin vriendschap, betrokkenheid en saamhorigheid centraal staan.”